Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Ik vaar als stuurman ...

Ik vaar als stuurman ...

:: Zweden beleven in al zijn aspecten ::


Dat was het moto waarop de Landpartie bij ons aan boord kwam. Ze hadden 35 fietsen in Kiel aan boord gebracht, een grote groep gasten en hop daar gingen we naar Zweden. In verband met het slechte weer gingen we via Rostock. Daar gingen de eerste keer een aantal fietsen van boord. Dat was makkelijk, want we hadden de loopplank neergelegd.

Vervolgens gingen we 24 uur tegen wind en golven in beuken,  wat de fietsers niet zo leuk vonden. Gelukkig waren er ook zeilers onder de fietsers en een groepje pure zeilers, zij vonden het fantastisch en genoten. Wel waren de nachtwachten erg rustig. Meestal komen wel een aantal mensen tijdens zo’n wacht boven om mee te kijken, ten slotte was dat de reden om mee te gaan zeilen. Maar deze keer was de reden anders.

Vervolgens kwamen we aan in Visby, na de laatste dag prachtig weer te hebben genoten. In Visby  werd ik overrompeld hoe fantastisch mooie stad het is. Oud, met mooie muren en kerken maar veel moderne cafés, winkels en gezelligheid. Het blijkt de stad te zijn waar de rijke Stockholmenaren naar toe gaan in de zomer. Dus dat betekent een feestje iedere avond. De dikke jachten lagen al in de haven. Van Visby heb ik een tocht gemaakt op de fiets met de groep. Super gezellig, ieder half uur even stoppen bij een kruispunt om op de groep te wachten, even wat drinken en eten. En dan verder. De reisleider had een rondleiding in de kruidentuin georganiseerd, en daar zagen we de Atlantis voorbij zeilen. Prachtig. Vervolgens kregen we een rondleiding in een hele grote grot, niet mooi maar het verhaal er achter wel. En tot slot bezochten we een kerk. Kortom, toeristische attracties te over.

Met zonsondergang lagen we in de baai van Faro, de volgende avond/nacht zeilden we naar het Zweedse vasteland, naar Arkosund. Daar hebben we de gegrilde garnalen gegeten,wat een zweedse lekkernij is. Vervolgens via de Schareneilanden naar Stockhholm gevaren. Tussen door nog hier en daar geankerd waar we dan weer de fietsen aan land brachten met de bijboot en vervoglens de gasten. Tot slot zeilend Stockholm binnengevaren. Fantastisch. Dit is Zweden beleven, van het land op de fiets, via de toeristische attracties, langs de mooie natuur en zeilend over het vele water wat Zweden rijk is. Geweldig.

Dit is echt een aanrader voor iedereen die van een actieve en georganiseerde vakantie houdt. Want hoewel het geweldig is om alles te zien, je moet er wel van houden dat alles voor jou wordt geregeld, zelfs het op slot zetten van je fiets hoef je niet te bedenken.

Voor ons als zeilers was de omgeving fantastisch, maar het slepen van de fietsen in de bijboot was niet echt ideaal. Ook onze rol was anders, omdat we maar een onderdeel van de vakantie ervaring waren en niet het hoofddoel. Dit bleek voor bij de tweede groep die van Stockholm naar Visby ging, nog een stuk lastiger omdat zij niet zo veel tijd aan boord doorbrachten. Maar alles bij elkaar is het fietsen en zeilen een mooie combinatie. Actief fietsen, en dan genieten van het zeilen.

Voor over 20 jaar lijkt me dat een leuk idee, nu nog even lekker genieten van het pure zeilen. Deze week een oude bekende groep, zwitsers van een yachtclub. Heerlijk. Gewoon zeilen.


 
1 August 2011                           0 Reacties | Geef je reactie

:: culturele verschillen aan boord ::


Culturele verschillen aan boord

Aan boord komen vele verschillende culturen aan boord, uit verschillende landen en van verschillende lagen van de bevolking. Zowel de gasten komen uit verschillende hoeken van de wereld als de crew. Het is als stuurman een uitdaging om al deze verschillende mensen korte dan wel langere tijd aan te sturen.

Mijn uitdaging ligt er in dat iedereen  het naar het zin heeft en dat het zeil snel en veilig wordt gezet danwel wordt weggehaald. Grote taalproblemen zijn in het begin van het seizoen continue. Hoe zeg je dat de gordingen van de ondermars aangetrokken moeten worden op zijn engels? En begrijpt de ander dat engels wel? Met mijn collega had ik het eerste festival continue van dat soort communicatie perikelen. Nu hebben we de termen afgesproken en begrijpen we elkaar.

Duitse gasten willen altijd duidelijke aanwijzingen. Mannen, ik heb jullie nodig. En ja hoor, daar komen ze. Soms vraagt hun vrouw; ach, help jij dat meisje toch. En daar komt dan een “sterke” man aan. De engelse gasten zijn 9 van de 10 keer veel meer bescheiden. Als er iemand naar een lijn loopt, zal de ander hem voor laten gaan. Dus hier moet ik op een hele andere manier vragen of de gasten mee willen helpen: wilt u zo vriendelijk zijn te helpen met het zeil zetten? Wilt u dan deze lijn bedienen? En laatst hadden we een groep Polen aan boord, zoals het prototype Pool is, zo waren ze ook aan boord. Dronken van de Wodka, in voor een goed feest en hard werken. Dus als ik mensen nodig had, vroeg ik aan de vrouwen of hun man wilde helpen met trekken aan de lijnen. De vrouwen reageerden dan heel kortaf: iets op zijn pools dat klonk als: trekken! NU!

Heel grappig om te zien en daar mee om te gaan. In de crew zijn ook de diverse culturen die anders reageren op aanwijzingen, overleg en dergelijke. Het is niet altijd makkelijk, hoe overleg je met mensen die gewend zijn orders op te volgen en hun mening voor zich te houden? Wij als ‘leiding gevenden’ zijn gewend om te overleggen, wat is jouw mening, maar niet iedereen vindt dat fijn! Waarom moet zij altijd mijn mening weten? Waarom heeft hij altijd een mening over een ander? Dat blijkt niet iedereen makkelijk te vinden.

Nu hebben we 2 jonge dames aan boord, een van 19 jaar uit Duitsland en een van 25 jaar uit Polen. De duitse jongedame heeft braaf haar opleiding afgerond, doet dansend haar werk en is continue aan het glimlachen en drinkt niet. De poolse jongedame is vooral aan het denken aan andere mannen, feesten en wodka. Voor het werk maakt het bij deze dames niet uit, ze zijn jong, ze zijn allebei vrolijk, super enthousiast over zowel het werk in de service als het werk aan dek en het is fantastisch om met ze samen te werken. Dus ja er zijn culturele verschillen, maar soms overstijgen andere capaciteiten de culturele verschillen.

Fantastisch om internationaal te varen.


 
12 July 2011                           0 Reacties | Geef je reactie

:: Hoe lang duurt een dagtocht? ::


In de afgelopen jaren heb ik verschillende dagtochten meegemaakt, van uiteenlopende duur. Afgelopen weekend tijdens Oostende voor Anker, altijd het laatste weekend van mei, is het record geweest van 5 keer uitvaren op een dag met een verschillende groep. Het was hard werken, zeer inspannend voor iedereen en een groot succes. Maar is dat als gast aan boord wel leuk om 1,5 uur aanwezig te zijn?

Een standaard dagtocht begint om 10.00 uur, de gasten staan te popelen om aan boord te gaan. Immers ze hebben gehoord dat ze op tijd aanwezig moeten zijn want het schip vertrekt! Met 140 man en maar 3 man tegelijk op de loopplank duurt het inschepen altijd wel even. Na het geweldige welkomspraatje van de kapitein met de mooiste zin: ‘welkom op het mooiste zeilschip ter wereld, jullie moeten een van de gelukkigste mensen ter wereld zijn om op dit schip te mogen varen.’. Daarna doe ik nog even een demonstratie zwemvest aantrekken en dan gaan de lijnen los.

Op weg naar een uur of wat heen en een uur of wat terug. Hebben we een doel tijdens een dagtocht? Nee, meestal is het zeilen omhoog, zo snel mogelijk na vertrek. Omdat we meestal in een stad aan een rivier varen, is het een paar uur heen varen, dan een overstag of gijp, afhankelijk van de wind en weer terug varen. Met een beetje geluk kunnen we altijd zeilen, maar vaak maar een gedeelte. En dan? Dan gaan de gasten met elkaar kletsen als het een netwerkevenement is en lekker eten al naar gelang de gastheer heeft besteld.

Daarna is het meestal langdradig, immers het zeilen is begrepen, het eten was lekker, de vluchtige gesprekken zijn gevoerd en dan? Dan is het wachten tot je weer in de haven bent. Als het weer het toelaat, animeren we de gasten met goede muziek, een paar mensen willen de mast in klimmen, of een rondvaaarttochtje met de bijboot om het schip heen om mooie fotos te maken. Dan is het meestal voldoende en gaan de zeilen eraf, opruimen en aanleggen. Natuurlijk is het allemaal een ervaring voor degene die voor het eerst aan boord zijn.

Toch waren de tochten van 1,5 tot 2 uur precies genoeg. Er waren veel kleine kinderen bij, van 0 tot 12 jaar en die zijn toch snel verveeld. Dus in 2 uur tijd heb je alles, en het manoevreren, en het zeilen en de babbel met elkaar. Maar heb je dan voldoende gezien? Nee, en daarom is het extra leuk om aan deze gasten een langere tocht aan te bieden. Want op een langere reis, dan pas ben je echt een van de gelukkigste mensen ter wereld.


 
8 June 2011                           0 Reacties | Geef je reactie

:: Mooi liggen zijn, maar eerst door de sluis ::


In Londen is de internationale wijnbeurs. Een grote wijnhandelaar heeft ons schip gehuurd om zijn gasten te ontvangen. Voor de crew is dat een klein feestje. Immers er is externe catering, waardoor wij alleen maar aanwezig hoeven te zijn om te kijken of het schip heel blijft en uitleg geven over de afwasmachine, etc. En daarnaast mogen we Londen verkennen.

 

De wijnhandelaar koopt wijn in voor de supermarkten in de UK. Er is zelfs iemand aanwezig die naar de wijnproducenten gaat om te vertellen hoe de engelsen hun wijn het liefst hebben, hij proeft en geeft advies. Een totaal andere wereld. Een hoop stress was er vorig jaar. Hoe zou het allemaal moeten gaan. En dit jaar is het relaxt. Iedereen wat hem te wachten staat, de cateraar, de klant en wij, de crew. TIjdens een grote borrel krijgt iedereen champagne. Dat is best wel veel. In Duitsland drinken de dames sect en in UK drinken de dames champagne. Het verschil is minimaal, meestal alleen in de naam. de heren gaan over op de rode wijn en bier.

 

De eerste avond ben ik direct met twee collega's Londen in gegaan. Met zonsondergang hebben we de Big Ben gezien en in het donker Buckingham palace. Overal in londen zie je fóto's van William en Kate. Bijna eng, je kan zelfs posters kopen van het stel levensgroot. Dat zou toch schrikken zijn als je ze elke dag in de gang tegen komt, ik moet er niet aan denken.

 

Maar het naar binnen varen van de sluis voordat we aan de kade lagen, was het een spannend moment. De loods vertelde dat we met 3 knopen stroom rekening moesten houden van achter. De kans dat je dan tegen de sluismuur knalt met 3 knopen is aanwezig. Dus rustig en gecontroleerd kwamen we op de sluis af, alles in gereedheid om snel te handelen. En dan, tja dan loopt de voorkant van het schip vast en de achterkant 10 meter later ook. Dus liggen we op 50 meter van de sluis af stil, we kunnen niet voor of achteruit. De havenmeester had informatie van 2 jaar geleden over de diepgang, het was 2 uur voor hoogwater, dus een ramp is het niet. Er komt nog water, maar wel vervelend.

Immers er wachten gasten, de sluismensen staan op ons te wachten. Wat te doen? Na 10 minuten schuiven we een meter op. Dus dat kan nog wel even duren...

 

Dan geeft de kapitein opdracht een lijn over te brengen van het voordek naar de kademuur met behulp van de bijboot. Vervolgens wordt de lijn op het ankerlier gelegd en met ankerlier aangedraaid. Dankzij deze lijn en de boegschroef zijn we in 5 minuten los. Zoals vroeger, met het enige verschil dat er nu een motor het werk doet en niet 10 man bemanning aan de lijn trekt.

dan zijn er we er echter nog niet. Na de sluis komen we langs london city airport. Daar moeten we wachten totdat er toestemming is. Al het vliegverkeer moet op ons wachten, dat is leuk! daarom een grote toeter als dank. Leuk, eind deze week zelfde weg terug. Hopelijk met voldoende water en weinig vliegtuigen!


 
18 May 2011                           0 Reacties | Geef je reactie

:: hamburg overleeft ::


Hamburg overleven is ieder jaar weer een opgave. We zijn weer blij dat we weg zijn. Wat is er toch mis met deze stad? De stad met de meeste kanalen, meer dan Amsterdam en Venetie. De stad waar momenteel veel geld wordt gestopt in een prachtig nieuw gedeelte aan de Elbe waar vroeger veel oude opslaggebouwen stonden. Nu verrijzen er prachtige cruiseterminals waar de stad super trots op is.

Vorig jaar zijn we een weekend daar geweest voor het cruisefestival. Maar toch is Hamburg Hafengeburtstag anders. Tot nu toe is er elk jaar wel wat gebeurt, een schip dat net even de stroming van ruim 3 knopen verkeerd in schat en toch maar niet langszij komt, niet erg maar wel vervelend. Een rondvaartboot dat de boegspriet verkeerd inschatte en er tegenaan knalde met schade voor zichzelf. Niet erg, maar wel vervelend. Een schip dat wil afdraaien en weg wil varen en toch even een krasje vaart. Niet erg, maar wel vervelend.

Het sleepbotenballet wat zo leuk is om te zien, echter hierdoor konden onze gasten niet op tijd aan boord komen. De inloop en uitloopparade verlopen meestal wel goed, maar makkelijk is het niet. Er is veel stroming van soms 3 knopen, er is veel verkeer, niet alleen vele zeilschepen zoals wij, maar ook veel rondvaartboten en veerboten en natuurlijk het gewone vrachtverkeer.  Mooi om te zien als het rustig is, maar inspannend varen met zo’n festival.

Ook is er in het nieuwe seizoen een wisseling van schippers en matrozen, waardoor op je eigen schip het zeil niet altijd even soepel naar boven gaat, het contacten met de andere schepen niet altijd even makkelijk gaat, het aanleggen langer duurt dan gewenst, de servicemensen nog ingewerkt moeten worden, soms is het schip nog niet helemaal klaar, op de dag van de inloopparade moet nog even het laatste zeil worden aangeslagen. Van alles nieuw en onwennig, soepelheid en routine ontbreken nodig.

Dank je wel Hamburg, dat we dit jaar er weer mochten zijn. De enge stroming hebben we overleeft, de drukte hebben we gezien, de kop is eraf van het seizoen. We zijn blij dat we het overleeft hebben en deze keer bijna relaxt. De rest van het jaar moet het dan helemaal relaxt worden. Dank je wel Hamburg!


 
11 May 2011                           0 Reacties | Geef je reactie

:: We varen weeer! ::


Waar doen we het eigenlijk allemaal voor? Soms vraag ik mezelf dat wel eens af. Schilderen is leuk, maar na een paar weken weet ik het wel. Slepen met biervaten hoort erbij, maar daar kwam ik niet voor. Dat zijn allemaal onderdelen. Maar dan komt op een goed moment op 2de paasdag het commando: Lijnen los! En daar gaan de lijnen, de motor pruttelt, iedereen is aan boord, er wordt gewoven naar de collega's die we 'pas' weer over 2 weken zien. Ze zijn jaloers, goed zo, immers we zijn gekomen om te varen en dat willen we, of was er nog meer?

 

En daar gaan we de haven uit, het bloed tintelt, de blijdschap is groot! Onderweg naar het volgende avontuur. Ondertussen even het schip doorlopen of alles al zeevast staat: lees vast gebonden met touwen, onbeweegbaar gemaakt voor welke zeegang dan ook. Eerst over de Waddenzee. Daar zien we de collega's naar Harlingen terugkeren. Ze hebben hun paasgasten bij zich en zijn naar Terschelling geweest. We zwaaien. helaas kunnen we geen zeil zetten, de wind is precies uit de richting dat we moeten varen.

 

Dan gaat het wachtsysteem in, om 17 uur lig ik al in bed voor een uurtje pauze. Dan gaan we samen eten koken en onderweg eten. Heerlijk, de zonsondergang achter ons, Terschelling aan onze stuurboordszijde door de vaargeul naar Cuxhaven. daar wachten onze eerste gasten.

 

Met onze eerste gasten mogen we naar Helgoland. Helgoland is beroemd onder de Duitsers maar soms een hel om er te komen. We varen samen met het schip de Artemis. Bij ons is een enkeling 'katterig' maar meer niet. Op de Artemis is het een ander verhaal. maar het mooie van zeeziekte is dat je het snel vergeet. We kunnen zelfs een paar zeilen zetten! De volgende dag gaan we terug, met windkracht 4, 5. de wind neemt telkens toe tot windkracht 7. en ja, dan weet je waar voor je het doet. Hiervoor, met 5 zeilen over het water stuiven, de gasten worden nat en vinden het geweldig. we zijn immers in een wedstrijd met de Artemis en we willen winnen. dus als ik vraag om nog 1 cm de lijn aan te trekken, dan doen ze dat. Ook leg ik de gasten uit hoe het zeilen werkt, in de korte versie. De gasten worden steeds enthousiaster. We winnen! Iedereen is blij, alle gezichten stralen van genot. Hier kwamen de gasten voor. Met hun handen aan de lijnen de zeilen te bergen, zelf te mogen sturen, zelf in het want te mogen klimmen en zelf het zeil inpakken in het kluivernet.

 

En dan varen we de haven van Cuxhaven binnen. Heerlijk, die adrenaline met veel wind zeilen. Spannend en fijn als alles heel aan komt in de haven. De volgende ochtend zwaaien we de gasten uit. Ze hebben het naar hun zin gehad, ze voelden zich in een grote speeltuin, een 5 sterrenrestaurant was minder. Daar komen de omhelzingen. Ook dat is fijn om te horen dat de gasten tevreden zijn, maar toch doe ik het voor de kick als je met veel wind het schip voelt gaan terwijl je nat wordt van de golven over deck en de zon in je gezicht.  


 
30 April 2011                           0 Reacties | Geef je reactie

:: Bevoorraden = teambuilding ::


Afgelopen winter heb ik niet gesport. Het eerste jaar dat ik aan boord kwam, had ik de hele winter in de fitnessstudio gestaan. Immers,  ik wilde wel de mast in kunnen klimmen. Dit jaar heb ik dat niet gedaan, ik merk het overal. Zoals bij het bevoorraden van het schip, dat is altijd een grote klus om van de crew een team te maken. 's Nachts is de vrachtwagenchauffeur uit Kiel aangekomen en blijft in zijn eigen truck slapen. De volgende ochtend gaat het beginnen. De geoefende crewleden weten wat er komen gaat en drinken nog even goed koffie want tijd voor pauzes is er vandaag nauwelijks. De nieuwelingen staan fris klaar en begrijpen nog absoluut niet wat er komen gaat. uitputting!

 

Al 3 weken geleden zaten de servicemanagers achter hun laptops terwijl de rest aan het schilderen en schoonmaken was. In totaal is er 25 ton aan goederen besteld. En dan gaat het beginnen. Ieder crewlid heeft zijn positie, ik kies de mijne bewust in de bierstore.  Wel overzicht op de biervaten, maar niet het echte gesleep. MIjn nieuwe collega is helemaal blij, slepen, sjorren met de lege vaten. Geweldig. Ik ben benieuwd of hij ook zo blij is met de volle vaten. 70 lege vaten bier omhoog en hopa, daar komen de 70 volle vaten alweer aan. Hier beginnen mijn spieren al te pruttelen. De rug vraagt waarom nog zoveel? Maar we gaan door. We maken grapjes, we testen wie er kracht heeft. Ik roep een andere collega om de vaten in de schappen te zetten. mijn nieuwe collega is enthousiast, maar ook hij heeft de fitness school niet bezocht in de laatste 10 jaar. En daar komt een sterke man aan. O, wat trots, hij sleept, tilt, duwt. geweldig. De servicemanager is relaxter als vorig jaar maar het kost moeite. Is alles aanwezig? Is alles geleverd? Komen de spullen op de juiste schepen aan? Luistert de rest van de crew waar de spullen neergezet moeten worden?  Ja, we luisteren braaf. We volgen de aanwijzingen en zetten alles daar neer waar het moet.

Na ons schip gaan we naar de Antigua daar komt ook veel eten aan boord ivm hun tocht naar Spitsbergen voor 5 maanden. Dat wordt een lange lijn met mensen van 2 schepen samengesteld en hup hup snel snel alles aan boord. de eigenaar is er ook, die vindt alles te langzaam gaan dus die gooit bijna met de dozen wijn. Iedereen is weer even wakker. opletten! Werkt wel motiverend zo'n enthousiasme!

En dan moeten de vaten ook hier aan boord worden gesleept, geen handig systeem zoals bij ons, hier gebeurt echt alles met de hand. Ik stop spontaan, alle vrouwen volgen direct mijn voorbeeld en wij kijken bewonderd toe hoe de mannen de biervaten aan boord slepen. Zijn ze echt zo sterk? Of vermannen zij zich? Feit is dat we blij zijn met zoveel sterke mannen. Wauw wat een kracht! Mijn nieuwe collega is er spontaan niet bij, gelukkig is hij net zo groot als de andere dames en valt hij niet op in het rijtje dames dat de lichte spullen sleept. De nieuwelingen kijken ons soms verbaasd aan, houdt het ooit op? Moet dit echt allemaal mee? Waar wordt het allemaal gelaten? Want na het aan boord slepen moet alles nog een plekje krijgen. Maar dan komt het moment dat de vrachtwagen leeg is en de spullen aan boord. Heerlijk. De spieren vinden de rust fijn, helaas, nu moet alles nog op zijn plek komen. Doorgaan!

's avonds smaakt het bier extra fijn, heerlijk. Dat hadden we wel verdiend, de opgebouwde adrenaline moet eruit. Dus praten, praten en nog eens praten. We kennen elkaars kracht nu, hebben samengewerkt, met alle spullen aan boord weten we dat het echt gaat gebeuren, we gaan weer weg. En we weten hoe sterk we zijn in slepen en sjouwen, nu eens kijken wiens verhaal het sterkst is!


 
24 April 2011                           0 Reacties | Geef je reactie

:: klussen is niet mijn sterkste kant ::


Klussen is niet mijn sterkste kant, moet ik toegeven. Zoals kapitein Ron iedere keer heel doelbewust in de gereedschapskist zijn spullen pakt,daar heb ik bewondering voor. Ik ben altijd benieuwd wat hij er nu weer uit zou halen. Waarom heeft hij die ene schroevendraaier gepakt? En kijk eens, dat is toch een handig ding. O, kijk nu is die schroef wel los waar ik al 15 minuten mee bezig was. Als ik ergens aan begin, dan duurt het klusje altijd wat langer. Eerst moet ik nadenken, wat heb je nodig. Dan ga ik de spullen zoeken. Een tang, een schroevendraaier, maar welke? Hoe weet je nu de maat? Moet ik met mijn blote oog dat inschatten? Dus ik graai wat in de voorpiek, loop weer terug naar mijn plekje, het is niet goed, dus wederom naar de voorpiek. Maar het schip is groot. Dus er zijn verschillende plaatsen waar ik wat kan vinden. In de voorpiek, daar hoort eigenlijk alles te liggen. Verf, touw, schroevendraaiers, reserve onderdelen, alles. Tenzij iemand het gebruikt heeft en het niet heeft teruggebracht. Want om iedere keer 50 meter heen en 50 meter terug te lopen, dat doe je niet. Dus zijn er verschillende plaatsen. Ik en mijn collega-crewleden hebben een aantal vaste plekken: stuurhuis, gangboord of voorpiek. De kapitein neemt het gereedschap graag mee naar de machinekamer. Dus als je iets zoekt, kijk je in de voorpiek. Niet gevonden? Dan 50 meter en een trap omhoog en een deur door, daar is de stuurhut. Ook niet? Dan een trap, een zware deur, een enge trap die alleen bedoeld is voor bemanningsleden en daar is dan de machinekamer. Ook hier geen goed gereedschap?  Dan toch maar de collega’s vragen. Kortom, zo ben je best wel lang bezig om spullen te verzamelen. En tja, als je dan ook niet precies weet wat je nodig hebt, zal hebben, of misschien tekort gaat komen, maak je heel wat meters en kom je geen stap dichter bij de oplossing!

Laat mij dan maar verven: Zo dacht ik slim te zijn, wetende wat er komen zou, dus onder mijn verfbakje had ik een stuk karton gelegd. Ook had ik een doekje bij me om bij evt. morsen gelijk de verf op te nemen. Ookal mag je natuurlijk geen verf morsen ( je neemt ook altijd teveel verf op je kwast, kijk je maakt druipers) kan het soms wel eens gebeuren dat ik een drupje laat vallen. Dan is een doekje in de buurt altijd handig. Afplakken doe ik niet, want ik heb met verven een vaste hand gekregen. En dan, dan is er de wind! Die zorgt er eerst voor dat het doekje in het bakje beland waardoor het doekje compleet onbruikbaar wordt. Terwijl ik daarmee bezig ben, pakt de wind het karton en hupsakee! Verfbakje en de net nieuwe verf op het teakdeck! Help, niemand in de buurt, erg vrouwelijk ook om te verwachten dat iemand kan helpen. Dan zelf maar snel een andere doek gepakt ( het hulpdoekje was net iets te klein voor zo’n ongeval) en opruimen. Snel terpentine over alles en gelukkig, geen blijvende schade.

Klussen, ach, je leert er veel van. Maar soms moet je het werk gewoon blijven delegeren. Wel zo makkelijk.


 
6 April 2011                           0 Reacties | Geef je reactie

:: Afscheid nemen van vriendinnen ::


Nog 2 dagen en ik vertrek van huis naar het schip. Ookal ligt het schip nog een maand in Harlingen, ik verlaat wel al mijn huis. Dus alle administratie opruimen, huis schoonmaken, wassen draaien  maar eerst afgelopen weekend nog een vriendinnenweekend gehad. Met een groep vriendinnen hebben we een jaarlijks weekendje naar een huisje met sauna in Nederland. Natuurlijk ondernemen we wat, we zijn naar de Mosterdfabriek van Doesburg geweest, hebben een zeepketting gemaakt en de grootste waterval van Loenen bezocht. En natuurlijk kletsen, kletsen en nog een kletsen. En dat laatste ga ik het meeste missen zo aan boord! Het geklets met vriendinnen over van alles en nog wat en van een diepgaand onderwerp naar lichtvoetige en het liefst 3 gesprekken door elkaar. De notulen worden nooit gemaakt, dus het kan zijn dat je soms een stuk gesprek mist! Gelukkig is iedereen bereid om over de discussie uitgebreid verslag te doen en dan weer kletsen! Heerlijk! Daar heb je vriendinnen voor!

 


 
28 March 2011                           0 Reacties | Geef je reactie

:: Nog 10 dagen ::


Nog 10 dagen en ik ben weer aan boord van de Atlantis. Een week geleden was ik aan boord om mee te helpen tijdens de werf periode. Lekker buiten geweest, het hele schip geverfd vanaf een hoogwerker. Wat is dat makkelijk werken! Je kan overal bij zonder je in duizend bochten te wurmen. Het was mooi weer dus het hele buitenschip zit weer strak in de verf.

Samen met kapitein Ron en servicemanager Sandra is het weer gelukt. De nieuwe servicematroos is al aan boord maar de deckmatroos en ik komen rond de 30/3 pas aan boord. Ik heb er zin in, hoe meer zon, hoe meer zin. Afgelopen jaar was het zo vaak koud, nat en regenachtig dat iedereen veel te snel naar bed ging. Hopelijk werkt het weer mee...


 
21 March 2011                           0 Reacties | Geef je reactie

:: voorlopig einde van deze weblog ::


Lieve vrienden en familieleden,

Sinds 18 juli heb ik geen weblog meer bijgehouden. Dit zal ook voorlopig mijn laatste weblog zijn. Op facebook kun je me nog steeds volgen. Misschien dat ik een weblog op mijn eigen website begin, maar deze site ga ik afronden. Te sporadisch schrijf ik er teksten en volgens mij leest niemand ze. Mocht je wel regelmatig verslagen horen, mail me dan. Dan kan ik een andere oplossing vinden.

Wat is er gebeurt van 18 juli tot nu, 16 oktober. We begonnen op de Atlantis weer, het schip was door de collega's goed onderhouden en zag er spik en span uit. De drukste 6 weken van het seizoen lagen voor ons.

We zijn naar de 'Cruising Days of Hamburg' geweest. Daar mochten we als eerste schip de 'Auslauf parade' aanvoeren. Achter ons de Sedov, het grootste russische tallship en daar achter 5 cruiseschepen 'Aida' 'Mein Schiff' en dergelijke. Voor ons alleen nog het ponton met het vuurwerk, daar voeren we bijna nog tegen aan, omdat het ponton uitzwaaide. We waren op tv te zien, op het moment dat de eerste vuurpeil omhoog gng, gingen alle razeilen naar beneden. De gasten had ik geinstrueerd, wat maar goed ook was, want 1 seconde later was het lawaai van jewelste. Toeters, vuurwerk, muziek, applaus. Echt ongelooflijk. Vele vrienden van de Atlantis hebben dit schouwspel op televisie mogen aanschouwen. De rest van het seizoen hebben we de complimenten gekregen.

Daarna via een korte reis met een familie, waarvan de vrouwen niets mochten doen, alleen maar genieten en de mannen wel actief mee moesten helpen, gingen we naar Rostock. In Rostock was het ongelooflijk druk met scheepvaart. De Atlantis steekt 4, 5 meter en alleen in het geultje was het diep genoeg. Vlak voor de haven waren een paar onverlichte tonnen in de bocht, wat niet zo fijn was. Zeker niet in de avond. Op de computer van Ron was een nieuw navigatiesysteem geinstalleerd, het was even wennen om deze te lezen. Het varen was zwaar, Ron op het dak, ik in de stuurhut aan de motorhendel en de schroef en Don en Martin aan de zeilen, de gasten te woord staan enzovoorts. Continue was het 'klapje vooruit' door Ron, dan door mij dat ik het comando had gehoort, vervolgens nog een keer als het gebeurt was. Soms was Don er bij voor de communicatie dus hoorde je dan 5 keer:'800 toeren' 'boegschroef bakboord' Ron, Don, Paulien, Paulien, Don enzovoorts. Na 4 dagen ben je daar echt klaar mee. maar wel een wedstrijd gezeild, de eerste. En het ging goed. Op een windluwte na. De gasten allemaal super tevreden, komen volgend jaar weer. Rostock had ons ook uitgenodigd voor een etentje in een restaurant en bij het captainsborrel. Gezellig, natuurlijk was het onvergetelijke crewparty een goede afsluiting.

Hop, met de volgende groep enthousiastelingen naar Flensburg. Deze mensen waren meestal van 'Tallship Friends uit Duitsland'. Zo enthousiast, zo lyrisch over tallships, zeer indrukwekkend. Zo ben ik ook begonnen, zwaar onder de indruk van al die ra's. Leuk met zo'n enthousiaste groep. Samen met de Artemis opgevaren, wat mooie plaatjes heeft opgeleverd, twee dwarsgetuigde schepen onder voltuig op zee.

In Flensburg zijn alle laptops gestolen, wat zeer onaangename ervaring was. Hierdoor onmogelijk om naar buiten te communiceren, te navigeren met de moderne middelen en de administratie zoals gewenst is, bij te houden. met behulp van een oude computer van de buurman konden we toch nog iets. Gelukkig had Ron veel op de harde schijf geback-uped.

In Flensburg zagen we onze oude collega's Marinus en Kashka. Heel gezellig om hen te zien en even te evalueren van toen. Ook hadden we wederom een wedstrijd. Deze keer had onze diepgang goede gevolgen, we dreven maar weinig af op het kruisrak. helaas door foutieve interpretatie van de wijziging de te volgen route, hebben we niet gewonnen. Maar het ging prachtig.

Na Flensburg ging de reis verder naar Amsterdam. met goed weer was alles goed te doen. De laatste reis zonder gasten. Deze tijd hadden we nodig om een grote levering te verstouwen, de levering met alvast een deel voor de overtocht. In Amsterdam moesten we helaas afscheid nemen van onze vrijwilliger Martin. hij had voor veel gezelligheid gezorgd aan dek en voor werk verlichting van ons allemaal. Hopelijk zie ik hem weer snel op een ander schip. Hij heeft in ieder geval besloten om zijn baan op te zeggen en serieus stuurman te worden. Mooi is dat een inspiratie zijn voor anderen.

De dagtochten in Amsterdam waren wederom intensief, deze keer stond ik voorop en gaf via de portofoon door hoe ver de schepen voor ons van ons af waren. Amsterdam staat bekend om zijn drukte, de aanvaringen zonder schade en de algehele gekte om in dat kleine havenkommetje na het centraal station te komen. Complete waanzin, maar een must voor elke charterboot. Soms was ik zo intensief aan het kijken en doorgeven dat ik na een paar uur me omdraaide en besefte dat er ook nog gasten aan boord waren. Ook leuk om allemaal collega's van de binnenwateren te zien.

na Sail AMsterdam kwam al veel te snel de volgende groep aan boord. Daar er enorm slecht weer voorspeld was, windstoten tot windkracht 10, gingen we zo snel mogelijk weg zodra de gasten aan boord waren. het zeevast maken ging in een razendtempo, de gasten uitleggen ging ook super snel. Doel: achter het ene lagedrukgebied en voor het andere te blijven. het is gelukt. Samen met de Dar Mlodiezy zijn we naar buiten gevaren, zeil gezet en konden continue mooi voor de wind weg varen. Met de motor vol aan, voeren we gemiddeld 9 knopen. Op tijd om de avond voor Bremerhavenfestival voor anker te liggen bij Nordham. vele andere schepen waren niet zo gefortuneerd, zeilen, gaffels, lijnen gingen bij hen kapot. Zij kregen inderdaad 10 over zich heen.

Bremerhaven was wederom intensief, deze keer door de sterke stroming die er stond. Iedere keer weer de vraag: gaan we door de kleine nieuwe sluis of door de grote sluis. Voordeel kleine sluis is dat deze een mooie tocht oplevert. Voordeel grote sluis dat je veilig bent met naar binnen varen en je kluiverboom niet verliest. Helaas is een collega zijn kluiverboom verloren, wat een ieder kan overkomen.

Wel leuk tijdens Bremerhaven was de uitnodiging op de Goteborgh, een nagebouwd tallship, zoals toen normaal was. Geen staal verwerkt, geen harpen, geen stalenlijnen in het want, maar alles van hennep, hout, katoen en dergelijke. Alle mogelijke middelen die ze wilden gebruiken, zijn eerst getest om zo goedkeuring te krijgen van het keuringsbureau. hierdoor is het mogelijk om met gasten te varen over de gehele wereld. Prachtig gebouwd, boeiende kapitein en interessante gesprekken gevoerd. Inspirerend.

na Bremerhaven een groep individuelen mee via Eckenforde naar Kiel. Een mooie lange reis, met helaas in het begin zeezieken ivm de nog staande golfslag. In Kiel nog een leuke groep gekregen die op persoonlijkheidstraining mee was op uitnodiging van een bedrijf dat handelde in goederen voor schoorsteenvegers. Een beroep dat nog steeds bestaat. Met hen het record zeil weghalen gehaald. Na 10 minuten aan voorbereiding was in 42 seconden alle 12 zeilen weg. Ook ik was onder de indruk, daar het de eerste keer was dat we het op deze mnier deden. Leuk. Kan alleen maar met enthousiaste mannen. Wel hadden ze ook mij gelijk getypeerd als de kleur Rood als persoonlijkheid. Is dat nu goed of niet?

Daarna kwamen de individuelen aan boord voor de overtocht naar Lisabon. We kregen ook een nieuwe kapitein en 2 nieuwe servicekrachten. Ron ging van boord om voor de tweede keer papa te worden en een servicekracht ging terug naar haar kindje. Dan komt er even wat meer kijken bij het werk van 1ste stuurman als de kapitein wisselt. Deze keer ging namelijk direct na de wisseling de lijnen los en hop de sluis in. Tja, dan is er geen tijd om veel dingen te overleggen, maar moet de crew veel zaken zelfstandig geregeld hebben zoals afgesproken met de andere kapitein. natuurlijk ging dat geolied, dankzij het goed ingespeelde team die deze wisseling al lang had voorzien.

Het weer tijdens de overtocht was ons gunstig gezind. Eerst windkracht 8 uit het zuiden, zodat we halve wind zonder golven konden varen. Even tanken in Den Helder en toen met een oostelijke windkracht 4 richting engeland, wederom zonder golven. Na Doverstreet draaide de wind echter nar het zuidwesten, 5 en tja, dat betekende dat we naar Plymouth toch echt de golven in moesten. Niet zo hoog, maar niet fijn. Gelukkig draaide de wind door nar het westen bij Brest, zodat we aan de wind konden varen, een stuk prettiger dan pal tegen de wind in. En na een dag draaide de wind door naar het noordwesten en later zelfs naar het noordoosten. Mooier kon het niet. Helaas woei het een keer windkracht 7 en scheurde er toch een zeil, gelukkig het kleinste zeiltje. En met mooi weer met nauwelijks golven vervolgden we onze weg langs de portugeese kust. Prachtig, dat was het. De gasten super enthousiast. Ze namen met een brok in de keel afscheid, velen hebben ergens een traantje moeten laten van ontroering. Mooi.

Tot slot kwam mijn favoriet gast aan boord, geweldig gezellig was dat. Geheel langs de portugese en spaanse kust gevaren. Heerlijk. Met de zwitserse groep die mij op handen droegen, naar de Balearen. Ron wasinmiddels weer terug, en op de Balearen nog een bijzondere groep aan boord gehad die van een kliniek waren. Zo blijkt maar weer hoeveel bijzondere mensen en groepen van het zeilen houden.

Inmiddels ben ik thuis en ga ik me even toeleggen op de Klassieke Schepenbeurs. Mocht jemeer willen weten, laat het me dan weten op paulien.rigter ad gmail.com

liefs, en dank je wel voor het volgen!

 


 
16 October 2010                           0 Reacties | Geef je reactie

:: Godinnen van Diepgang ::


Even een weekje schipperen op een jacht. Het jacht heet Diepgang, met in totaal 6 vrouwen aan boord voor een weekje Tantra en vrouwen. Om de kracht van de vrouwelijke energie weer te voelen. Het is een prachtige week, met in het begin weinig wind en aan het eind veel wind. Een rondje Markermeer, met mooie manoevres, moeilijke wegvaarmomenten en alles goed gecontroleerd en in harmonie. En daarnaast het ontmoeten van 5 andere prachtige, krachtige vrouwen. Even totaal wat anders dan een Tall Ship, anders maar niet minder indrukwekkend.

Nu een weekje rust en dan terug naar mijn Tall Ship.


 
18 July 2010                           0 Reacties | Geef je reactie

:: Kielerwoche ::


Aan het begin van de Kielerwoche kwam een mevrouw van de Kieler Nachrichte langs voor een interview, of dat mocht. Natuurlijk! Dat is alleen maar leuk om gratis publiciteit te krijgen. Dus stond ik de eerste zaterdag van de Kielerwoche pontificaal op de voorpagina van de Kielerwoche bijlage. Ook Kapitien Ron stond er op. Een leuk  begin! Immers, de Kieler Nachrichte is de New York times van Kiel. Dus diverse gasten die deze week langs komen, herkennen hun kapitein en stuurman. Bijna moeten we al handtekeningen uitdelen. In ieder geval voelen de gasten zich thuis.

De tochten verlopen leuk, alle zeilen gaan omhoog, gelukkig een beetje meer dekcrew waardoor het goed te doen is. Het nieuwste is een massage aan boord! Een van onze medewerkers is masseuse, dus een leuke try out. Wie weet, komt er volgend jaar wel een wellness programm.

Gelukkig is het weer beter geworden en is de zomer begonnen. Het voordeel is dat de gasten genieten, het niet meer koud hebben en alle plaatsen geboekt zijn. Het nadeel is dat we even moeten wennen aan de warmte tijdens het werken..


 
24 June 2010                           0 Reacties | Geef je reactie

:: Regen in Denemarken ::


Het regent al een hele week, en met deze groep zijn we naar Denemarken gegaan. In de hoop dat er zon zou zijn, want dat was volgens de weersvoorspelling zo. Helaas is het niet gelukt. Er  is ook hier veel regen. Morgen is de verwachting wederom regen en veel wind.

De gasten vermaken zich door een competitie kaarten, het WK te volgen dat vandaag is begonnen en lekker bier drinken. Ook als het koud weer is, smaakt dat goed.

 

Met de crew is het goed, iedereen neemt zijn taak serieus en zorgt goed voor de gasten. Soms gaan we ook uit, en tussendoor is het gezellig..


 
11 June 2010                           0 Reacties | Geef je reactie

:: Tallship PAssaat ::


Dit weekend liggen we in Travemunde, een zeer bekende plaats in Duitsland. Vanuit hier varen vele veerboten naar Denemarken en verder. Ook ligt hier de Passaat, een van de P-liners. Dit zeilschip heeft nog vracht gevaren zonder motor. Zo´n 50 jaar geleden kwam het schip naar zijn laatste rustplaats. Het andere ship van de P-liners, de Pamir is voor de engelse kust gezonken na een aanvaring in de mist. Het is een imposante verschijning. De P-liners waren de snelste schepen die in zo´n 90 dagen van de oost met vracht naar huis voeren. Nu doen de meeste handelsschepen daar 2 a 3 weken over.

Gisteren hebben we een trouwerij aan boord gehad en vandaag open schip, waar toch redelijk wat mensen op af kwamen. Morgen is er een groot bedrijf die zijn klanten uitnodigt. Op dinsdag gaan we dan alweer naar Kiel met diverse individuelen die mee varen. Over het water kost het ongeveer 12 uur, over land naar Kiel maar een uur. De gasten gaan genieten, net als ik op de heenweg. Voltuig met volle maan en zonsopgang, mooier kan het nit.

 
30 May 2010                           0 Reacties | Geef je reactie

:: Stuurmansproject bestaat 1 jaar! ::


www.Stuurmansproject.nl  bestaat 1 jaar!  Een jaar waarin ik het bedrijf meer vorm heb gegeven en een duidelijker beeld van de toekomst is gevormd.

De uitgevoerde opdrachten waren:

-          Training Hospitality aan boord ontwikkeld en gegeven met daverend succes:

-          Stuurman Tallship Astrid en Morgenster

-          Projectmedewerker At Sea Sail Training bij het project Pirates of the Baltic en ondersteuning voor Tallship races 2010.

-          Stuurman op coasters Nekton en Passaat

Bij iedere activiteit heb ik enorm genoten en veel geleerd. In het tweede jaar ga ik me meer toeleggen op het verder ontwikkelen van de Hospitality training voor collega’s van de zeilvaart, ben ik stuurman op Tallship Atlantis en ga ik varen als schipper op de Bollevaer van www.diepgang.eu. Daarnaast wil ik nieuwe activiteiten ontwikkelen. Het doel is een belangrijke bijdrage te leveren aan het behoud van de zeilende beroepsvaart en aan de vrouwelijke positie in de maritieme sector in het bijzonder door middel van:

-          stuurman op een tallship te zijn

-          schipper op de Nederlandse binnenwateren

-          trainingen ontwikkelen

-          beurzen ondersteunen.

-          En andere interessante activiteiten die bij het doel passen.

Graag tot ziens en een behouden vaart!


 
19 May 2010                           0 Reacties | Geef je reactie

:: Atlantis again! ::


Heerlijk, ik ben weer werkzaam op de Atlantis. Na een jaar afwezigheid ben ik nu weer terug. Als stuurman. Ik heb het naar mijn zin. Natuurlijk zijn de dagtochten met avondtochten even doorbuffelen, maar het is geweldig. Vanacht hebben we van Helgoland naar Vlieland gezeild, het laatste stuk met Noordoost 6 de zeilen geborgen, dat is met weinig man toch een hoop werk. de nieuwe breefok is prachtig!

De collega's zijn gezellig, de gasten kennen het schip en boeken direct weer. En dus geniet ik!

 

Mijn training ga ik in maart wederom geven. Met  de ervaring van afgelopen periode kan ik er een nog mooier verhaal van maken. Ook was het leuk dat de eerste deelnemers allemaal laaiend enthousiast zijn.  Hierdoor krijg ik nog meer inspiratie om nog meer trainingen te bedenken en uitwerken.


 
12 May 2010                           0 Reacties | Geef je reactie

:: Vrachtschip, soms leuk vaak minder leuk ::


Zo, na een avontuur van ruim 3 weken ga ik weer op huis aan. Ik ben opgestapt in Hamburg eind februari. De reis ging toen met een soort graan naar Stettin. een stuk nieuw vaargebied. Heel bijzonder om tijdens de nachtwacht door de eerste ijsvelden te varen. De schotsen liggen in een lijn naast elkaar en afhankelijk van de dikte van het ijs merk je het aan het schip of niet. Vervolgens moesten we in konvooi naar Stettin. Deze poolse plaats ligt aan een meer, dat gehele meer was ijs. In konvooi betekent dat alle schepen achter elkaar varen en een ijsbreker vaart vooruit. Echter, het ijs vriest alweer dicht na een aantal schepen. Of een schip komt vast te zitten in de ijsschotsen. Dus de ijsbreker vaart continue heen en weer en maakt het ijs kapot. Het gevaar is dat de huid van het schip kapot gaat als je zelf doorgaat ,en je motorvermogen is gewoon niet sterk genoeg.

Het lossen duurde een avond en een dag en toen leeg, in ballast naar Karslhamn in Zweden. Zo vuil als polen zo schoon is Zweden. In een dag is er toen hout geladen, dat komt ook aan dek te staan. Dat is een hoop werk voor de matrozen en mij.

Het hout brachten we naar Nantes. Daar mocht ik even een dagje in de stad rondlopen. Immers, ik had continue 12 uur wacht gelopen terwijl de matrozen regelmatig minder uren hadden gemaakt. Vervolgens leeg naar Bordeaux, een voorstadje. Daar hebben we een soort vogelzaad opgehaald. De duiven en andere dieren bleven aan dek met ons meevaren tijdens de reis naar Nederland, Delfzijl. Het mooie van de vrachtvaart is dat iedere fabriek zijn eigen systeem heeft om te laden en te lossen. Zo ging het vogelzaak in krap 4 uur in het ruim, maar in 12 uur uit het ruim. Een beetje verschil. Soms zijn er grote grijpers, dan zijn er weer mooie zuigbuizen, soms wordt er al gelijk een bobcat in het ruim geplaatst om te helpen met lossen, soms pas op het laatst. Mooi om te zien.

Het jammere van vracht is dat er geen gasten zijn, en tja, aan wal ben ik vergeleken velen best technisch. Maar aan boord ben ik de mindere. Ook na al die jaren varen. Het is niet anders. En het wachtlopen is na een paar dagen 2 x 6 uur stil zitten ook niet meer leuk. Ach, de zon schijnt, de temperatuur stijgt dus tijd om te gaan zeilen! Met gasten!


 
23 March 2010                           0 Reacties | Geef je reactie

:: Hospitality aan boord ::


Hieronder staat de informatie over 'Wiens vakantie is het? Hospitality aan boord. Een training die gebaseerd is op mijn kennis en ervaring op de zeilschepen, mijn ervaring als manager bij Eurest, Eurocamp en Facility Service. Een training die zich richt op de gastbenadering aan boord van zeilschepen. Ik heb er veel zin in en ik ben benieuwd naar de reacties van de collega's!

 

WIENS VAKANTIE IS HET? Hospitality aan boord

Door: Trainer Paulien Rigter van Stuurmansproject in samenwerking met Schipper Sjak Romijn van Sjakzeilreizen

Wil je nieuwe ideeën om je gasten te benaderen? Zoek je inspiratie om op een leuke manier de gasten te ontvangen en afscheid van hen te nemen? Ben je op zoek naar handreikingen om meer terugvraag te krijgen? Kom dan naar de training Wiens vakantie is het? Hospitality aan boord.

Doel: Aan boord van traditionele zeilschepen, van tjalken tot barken, worden de gasten verwelkomd om mee te helpen met zeilen en deel te nemen aan het boordleven. De gasten hebben hiervoor betaald, maar hebben ook betaald om gast te zijn. Als bemanningslid is het een uitdaging om de gasten als gast én als bemanningslid te verwelkomen en de gehele reis als zodanig te behandelen. Deze vage scheidslijn is leuk, soms moeilijk maar zeker een uitdaging voor de rest van het bestaan van een bemanningslid.

Inhoud: ‘Wiens vakantie is het?’ wil zich richten op hospitality; dit gaat verder dan zorgen dat de gasten kunnen slapen, eten en aan boord zijn. Hospitality is kijken waar de individuele gast tevreden mee is. Iedere gast is weer met andere zaken blij. Soms is het voldoen aan de wensen van de gast niet haalbaar, omdat de wereld aan boord het uitvoeren van de wensen niet toelaat. Dan gaat het erom een goed alternatief te bieden. Het is een fijn spel om het stoere zeilen te combineren met een gastgerichte sfeer. Bij dit spanningsgebied staan we tijdens de training stil. Hospitality is simpel, het kost weinig tot niets en het effect is aanzienlijk.

De volgende onderwerpen komen aan bod:

·         De gast: de verwachtingen en de beeldvorming zowel van de gast als van de gastheer

·         Het spanningsveld: boordregels, gasttevredenheid, het weer

·         Communicatie: verbaal en non-verbaal, intonatie, timing, blackbox

·         Minimale vereisten: wanneer begint de reis en wanneer eindigt de reis?

·         Makkelijke extra’s: dagprogramma, extra’s aan boord, ETA

·         Jouw 1% extra voor maximaal effect.

 

De boekingskantoren Frisian Sailing Company, TSC Nederland, SHZH Historische Zeilvaart en Channel Cruises ondersteunen het initiatief van deze training. Ook de BBZ heeft een verwijzing op haar website gezet.

Doelgroep: Collega schippers, stuurmannen en matrozen van de traditionele zeilvaart en aanverwante beroepsgroepen

Duur: In 2010 op woensdag 14 april van 9.00 tot 17.00 uur, inclusief lunch.

Locatie: Aan boord van de Res Nova om een vertrouwde situatie te creëren.

Kosten: € 95,--, voor Dwarstuigleden 10% korting. Na betaling is de deelname definitief. Lunch en studiemateriaal inclusief.

Aanmelden: bij paulien@stuurmansproject.nl of bellen naar Paulien 0619120664 of Sjak Romijn 0653148639

Samenwerking: Stuurmansproject werkt graag samen met Sjakzeilreizen vanwege de jarenlange ervaring die beide partijen hebben met varen, instructie geven en omgaan met gasten. Paulien Rigter van Stuurmansproject was voor haar vaartijd op de binnenwateren en bij de Tallship Company, facilitair manager richting commerciële dienstverlening. Deze kennis en ervaring brengt zij op een prettige manier over door haar ervaring met het geven van workshops en trainingen en door haar natuurlijke manier van uitleg geven.

 

Sjak Romijn van Sjakzeilreizen heeft ruim 10 jaar ervaring als stuurman op zee en schipper op de Moeke Zorn, Bontekoe en dit jaar op de Res Nova. Haar gastvrijheid aan boord wordt ondersteund door haar eigen ervaring als gast, vòòr haar varend bestaan, en specifieke groepen hebben voordeel van haar ervaring als reclasseringsambtenaar in de verslavingszorg.

 


 
24 February 2010                           0 Reacties | Geef je reactie

:: Lol in de sneeuw ::


Afgelopen week ging ik met Aafke, mijn bootsman van de Atlantis 2008 gezellig naar de kok en servicemedewerker van de Atlantis 2008. Ze werken daar samen met de servicemanager van dat jaar en de servicemangaer van 2009 van Antiqua. Dus gingen we ze eens opzoeken en kijken wat ze nu eigenlijk deden.

Dat was heel wat. Bovenop de berg, bij - 15 graden celsius staan ze daar wederom de bar te doen. het is een prachtige werkplek. Er zijn alleen maar besneeuwde bergen om je heen. Met de stoetjeslift komen de wintersporters boven, die gaan dan nog hoger en als ze dan beneden komen, halverwege of juist bovenaan dan komen ze even wat drinken en eten. De mensen hebben dus altijd goede zin.

Wel werken ze dus boven de 2000 meter hoogte. Dat zie je ook aan de kuipjes koffiemelk die dus bol staan. 's avonds merk je dat nog erger dat je enorm moe bent van de hoogte en de kou.

Een dag zijn we naar Chur geweest, een stadje verderop. Dat was een lief oud centrumpje. De dag erna zijn we langs hun restaurants gegaan en de volgende dag zijn we wezen sleeën.

Het sleeën is dus ook super gaaf. Met een hele hoge snelheid zijn we van de berg gegaan. Eerst duurde de tocht 5 kwartier. Toen wisten we nog niet hoe de weg was, hoe je moet remmen en hoe jevaart moest maken. De laatste tocht deden we in 30 minuten, en maar 3 keer gestopt. Geweldig. Dat was echt een adrenaline kick. Mocht je ooit geen tijd of zin hebben in skiën, ga dan eens sleeën; schlit fahren. Echt super


 
12 February 2010                           0 Reacties | Geef je reactie

<- Last Page � Next Page ->

Dit jaar vaar ik weer als stuurman aan boord van de Atlantis. Sinds 2007 vaar ik het grooste deel van het jaar aan boord. Soms vaar ik als schipper op de Diepgang of als stuurman op een coaster. Hier vertel ik mijn belevenissen op en rond het schip

Links

Home
Over mij
Archief
Mail me

«  December 2018  »
MonTueWedThuFriSatSun
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31